Anmak İstedikleri

Hayrettin Ergin

 

1944 doğumlu, Emekli Deniz Yarbay. Disiplinli, otoriter bir asker kişiliğinin yanında inanılmaz sıcak, inanılmaz esprili ve yardımsever. 1994 yılında kaybettiğimizde hayatımda katıldığım en kalabalık cenaze töreninin içinde buldum kendimi. Akşam sinemaya gidecektik ama Saint Joseph’liler derneğinde (ortaokulu burada okumuştu ve bir dönem de derneğin müdürlüğünü yapmıştı) sadece bir kaç metre ötemde gözlerini bir daha açmamak üzere kapadı. Ondan öğreneceğim çok şey vardı ama deniz sevgisini, hayvan sevgisini ve fransızcasını (onun kadar iyi olmasa da) bana miras bırakarak gitti. Geriye sıklıkla söylediği muafakiyetler güzel kızım, canın sağolsun sözleri ve birkaç şarkı kaldı: Ne na na, Hadi Baba Gene Yap, Hava Nagila, Bana Bir Masal Anlat Baba, Valse de Vienne, Santiano..
Ben denizci kızıyım, gözyaşlarım tuzlu benim..

Pelin


Aslında hem zor hem de kolay benim için bu satırları yazmak.. Zor çünkü O’nu tanımıyorum; kolay çünkü tanıyorum! Açayım biraz: tanımıyorum çünkü görmedim, konuşmadım, tanışmadım, el sıkışmadım.. Tanıyorum çünkü O hep yaşatılıyor; Pelin tarafından, annesi tarafından, tüm Ergin ailesi tarafından.. O hep var sanki.. Fotoğraflar, anılar, videolar, slaytlar her daim O’nu bana anlatıyor.. Gözümde canlanan bir bedeni var; ne sever, ne yer ne yemez, hangi dilleri konuşur her şeyi biliyorum.. Pelin’ e ne zaman nasıl davrandığını da biliyorum.. Ne zaman kızdığını, ne zaman kucağına aldığını, Pelin’in ona nasıl numaralar yaptığını, hepsini biliyorum.. Hoşuma da gidiyor, seviyorum...

Barış

 

"Anmak İstedikleri" sayfasına dönmek için lütfen tıklayınız